(In)xustiza

Fixéronnos crer, ou quixemos crer, que a xustiza no Reino de España ía entrar por fin nunha era de modernidade acorde co novo entorno europeo no que nos meteron. Fixéronnos crer, ou quixemos crer, que a finais do século XX e, sobre todo, xa no século XXI, desaparecerían ―por contaxio se queres― as prácticas feudais e caciquís que dominaron as formas absolutistas de impartir xustiza no Estado Español. Pero home… que isto pase no século XXI… (óese dicir aínda).

Fixéronnos crer, ou quixemos crer, que aquel 1889 no que se publicou O Catecismo do labrego quedábanos moi lonxe. Que a (in)xustiza para pobres, famentos e miserables era cousa do pasado e que agora, por fin, aplicaríanse leis que construísen unha xustiza igual para todas as persoas, independentemente da súa condición social. Leis para que ninguén estivese por sobre das leis. Fixéronnos crer, ou quixemos crer, que iso era indispensábel nunha democracia (do grego demos, “pobo”, e kratos, “goberno”, é dicir, “goberno do pobo”) acadada por fin tras corenta anos de goberno dos caciques rurais e eclesiásticos que propiciaron o golpe de Estado militar do 1936 e polas oligarquías que se enriqueceron baixo o palio do réxime resultante.

Ás que fomos educadas baixo o franquismo, aínda que fósemos cativas e non tivésemos conciencia plena do que pasaba, fixéronnolo crer moito máis que ás xeracións que naceron despois. As que de adolescentes saímos ás rúas demandando liberdade de expresión ou eliminación da relixión como materia obrigatoria nas aulas, creémolo máis que as xeracións que atoparon eses temas, e outros, resoltos de maneira formal.

De aí o cabreo. De aí que agora andemos pedindo cazaroladas nocturnas. De aí que demandemos que alguén nos saque á rúa. Levabamos dez anos pensando que a sociedade civil xa tiña os ollos abertos. Que a base de ir vendo como a porcallada afloraba polos sumidoiros das cloacas do Estado, da policía, das fiscalías e do poder xudicial iríanse abrindo máis ollos, irían caendo os veos que os tapan até chegar a unha porcentaxe abondo de sociedade civil concienciada que faría posíbel unha democracia verdadeira. Mais a realidade é que iso que chamamos sociedade civil non existe, ou existe en grao embrionario. Que as que se sentaron nas prazas o 15M foron catro. Que desas catro, tres están cansas. Que iso da democracia é moi fatigoso e é máis doado darlle un clic ao “gústame” das inxustizas, un rechío á súa representación gráfica, que facer algo.

Mentres agardemos o chío de alguén que nos convoque nas rúas, mentres non sexamos conscientes de que o que é noso non o vai facer ninguén por nós, mentres agardemos a chegada dun mesías redentor que nos guíe nunha longa noite de pedra na que aínda non se ve unha cativa luzada, iso que se chama sociedade civil non será máis que unha quimera. Mentres agardamos a chegada do mesías, as leis seguiranas a facer os gobernos monicreques do poder económico. Mentres agardamos a convocatoria seguimos sen poñer nos parlamentos maiorías que controlen os abusos deses monicreques. E canto máis imos agardar? A que altura temos posto o tope máximo do noso indignómetro? Acaso non sabemos que o poder outórgase, que se llelo negamos deixan de ter poder ningún?

Sería inxusto se non recoñecese que as persoas traballadoras chegan cansas abondo ás casas, despois de longas xornadas e míseros soldos, como para lles pedir que se involucren en nada. Sería inxusto se non recoñecese que hai colectivos traballando arreo por unha democracia plena. Incluso persoas individuais dentro de algúns partidos políticos, da fiscalía, dos xuíces e pode que tamén das policías. Pero pódeme a impaciencia. Pódeme o cabreo. Pódeme a certeza de que seguen a gobernar (na sombra) as mesmas familias que gobernaban hai cen anos, as mesmas que propiciaron o golpe de Estado porque coa República perdían os seus privilexios, os mesmos compiyoguis con dereito de pernada sentados nos consellos de administración das trinta e cinco empresas máis grandes do Reino. E xa se sabe, o importante é a familia. Pódeme o noxo ao maxinar os seus risos mentres ven o espectáculo da plebe hipnotizada co móbil, sabéndose impunes e cualificándonos aos demais como “merde”, o sea en francés, que é máis fino. Penso o mesmo deles, aínda que non en francés. Penso tamén que sen nós non son nada.

O exército de tertulianos lambecús ben pagos fíxonos crer, ou quixemos crer, que xa estaba todo feito. A fin da historia. O mellor dos mundos posíbeis. Pero está todo aínda por facer. Estamos, como moito e no máis ledo dos soños, en construción de algo que non se sabe o que pode chegar a ser. Pero en construción significa arremangarse, deseñar, pórse a traballar, involucrarse, suar e que che doian as costas. Significa canalizar a carraxe cara un obxectivo. Significa crer que o traballo colectivo e cooperativo consegue máis metas que o exabrupto individual na barra do bar.

E a esa conclusión temos que chegar nós, cada unha de nós, sen agardar á intervención de ningunha divina providencia. Pode que entón academos unha sociedade civil que non lles ría as grazas e, pola contra, lles negue os privilexios.

Gostouche?:

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *