Tempo roubado

Sei que din que estou tolo. Que o borboriñan cando son imprudente e me deixo ver. Pero non estou tolo. É verdade que son un nowhere man dun país inexistente. É verdade que hai catro anos que non saio da casa. Un ano. Dous anos. Tres anos. Catro anos. Como tamén é verdade que hai catro anos roubáronme o tempo. Ti sábelo.

Na miña casa pode entrar e saír quen queira. Polas súas portas de entrada (catro veces catro) e as de saída (catro veces catro tamén), pasan cada día centenares de persoas que ignoran quen deseñou o teito que as acolle. Príncipes, gobernantes e xente poderosa, pero tamén o pobo chairo, que é maioría: unha humanidade breve, escura, fea e que non deixará rastro. Todas van atafegadas e non saben que son invitadas na miña casa. Só se fixan, brevemente, nos cadros luminosos que hai plantados por todas as partes e case nunca miran ó seu derredor: a miña obra.

Eu só ocupo un breve espazo da casa. Entre a porta 59B e a 60B (na miña casa hai catro veces sesenta e catro portas) hai un apousento reducido que ninguén coñece. Só me poderían ver se mirasen dende fóra pola gran fachada de vidro. E para facer isto terían que escalar pola estrutura metálica en forma de rombo, ou saber voar. Pois, como podes ver, eu estou no segundo piso (a dúas veces catro metros de altura).

Para chegar ao meu pequeno espazo tiveches que percorrer un dos catro longos corredores que saen, en forma radial, dende o círculo que fai de punto de encontro. Antes tiveches que pasar polo medio dos templos da uniformidade que eles situaron estratexicamente para que todo o mundo trague cos seus reclamos de luces e de cores. E, antes aínda, superar o control de acceso, onde os gardiáns da miña casa rexistran ós visitantes. Sospeito que alguén me terá acusado de poñer os gardiáns. Pero erran. É certo que deseñei a miña casa. Tan certo como que eles decidiron poñer gardiáns co único obxectivo de que eu non poida saír mentres non recupere o tempo roubado hai catro anos. Un ano. Dous anos. Tres anos. Catro anos.

Ás veces, se cometo a imprudencia de me deixar ver, algún visitante agasalla a miña hospitalidade con comida e bebida, tal e como o pobo cumprimentaba ós seus reis, cando os reis eran reis, hai catro veces catro séculos. Pero a maior parte dos días teño que ser eu quen busque a comida.

Saio do meu apousento, tarde abondo como para que non haxa moita xente, pero non tan tarde como para que pechasen as (catro veces catro) cociñas que hai na miña casa. Teño que andar moito anaco ata chegar á parte de detrás das cociñas. Ignoro canto, porque, como creo que xa dixen, hai catro anos roubáronme o tempo. Un ano. Dous anos. Tres anos. Catro anos. Pero pódoche asegurar que son exactamente mil vinte e catro pasos. Móvome sixilosamente pegado á fachada de cristal, aproveitando algunha das duascentas cincuenta e seis columnas (catro elevado a catro) para me esconder cando pasa alguén pola fita transportadora do medio do corredor, porque a excesiva iluminación da miña casa faime moi vulnerable. Alguén dirá que, se deseñei a miña casa, podería ter pensado mellor a cuestión da iluminación. Defendereime destas parvadas dicindo que non a deseñei para vivir eu mesmo, senón, nun acto de suprema xenerosidade, para o usufruto (é verdade que pasaxeiro) de toda persoa de calquera condición.

Aliméntome ben, porque sempre sobra moita comida, e saco a auga dun dos (catro veces catro) lavabos que hai na miña casa, estratexicamente situados en cada un dos catro corredores, preto das entradas e as saídas. Pero sospeito que eles quérenme envelenar. Aos incrédulos pódeslles dicir que fundamento a miña sospeita en que un día de cada catro, despois de comer, teño torzóns de estómago e remato no meu recanto feito un nobelo, soportando a dor, ata que a miña resistencia interna vence ao seu veleno. Alguén che dirá que algo terei feito. Pero non é certo. O meu único pecado, se é que o é, consistiu en deseñar a miña casa tal e como eles a querían, coas súas proporcións, coas súas repeticións e, se me queren envelenar, é unicamente porque a eles non lles convén que se saiba que hai catro anos roubáronme o tempo. Un ano. Dous anos. Tres anos. Catro anos.

Cando me envelenan, é cando ti, que tes a cara que eu tiña hai catro anos, vésme visitar. É reconfortante, porque os temas de conversación que temos son máis elevados que os que podería ter con calquera dos visitantes ou dos gardiáns (obviamente) e ademais é imposible que acabemos discutindo, posto que estamos de acordo en todo. Cada vez que vés gústame que repasemos os motivos da miña reclusión; que busquemos camiños que nos poidan levar, algún día, a ceibarme desta casa e atopar o xeito de castigar ós culpables, pois sabemos do certo que nunca virá ningún redentor, porque eu son un nowhere man dun país inexistente.

Pero nunca pasamos desta encrucillada indescifrable. Se puidésemos recuperar o tempo que me roubaron, quizais atopariamos o remedio para os nosos males. Aínda que unha de cada catro veces penso que morrerei aquí.

Despois, cando a dor remite, dúrmome e ti vaste.

***

Os raios do abrente rebotan contra as ás de metal dos avións durmidos, creando rosetóns de luz que se reflicten nos paneis apagados dos corredores.

—E isto? —pregunta a muller con bata azul ceo, parando a máquina de pulir o chan, mentres sinala ó home estirado entre a porta 59B e a 60B.

—Din que o día que chegou roubáronlle a bolsa con toda a documentación. Pero que toleou cando lle roubaron o reloxo.

Gostouche?:

Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *