Slow life

Slow life. Cando estás no paraíso, como eu agora mesmo, sentado sobre a fina area desta praia deixando vagar os meus pensamentos, é o que desexas. E pensas que todo o mundo tería que se abandonar ao pracer de vivir máis lentamente. Que a vida é demasiado curta como para non deterse un momento, dous, tres, a gozar dos seus pequenos praceres: unha copa de viño nunha terraza fronte ao mar, un baño refrescante en transparentes augas cor turquesa, un bo prato característico da gastronomía local. Desexas que nada se acelere e que o tempo de felicidade non se deteña. Así que, keep calm and speak galego.

Dentro dun par de días todo isto será un recordo. Nin sequera un bo propósito para o próximo curso. Volverás ao escape libre no circuíto de cemento, escravo da circunferencia que che indica que chegar un minuto tarde é un pecado imperdoable. Volverás ver as noticias e a lembrar que outros mundos, que no seu momento quizá puideron gozar do seu slow life, seguen petando na túa porta, aínda que quizá un exceso de auga de mar volveuche xordo. Daraste conta, entón, de que algúns dos que petan tiveron a relativa sorte de ser brancos. Aínda que os homes brancos de colón centroeuropeos, eses que se duchan con vanish oxyaction, cada día máis branco, consideren que non o son abondo e deben rodear a súa ducha de valos con coitelas made in spain. Quizá porque o seu deus, ese no que ninguén cre, pero que a moitos lles serve de escusa, ten un nome diferente a este lado do mediterráneo. Poñer un pobre á miña mesa queda decorativo. Pero centos de milleiros?

Mentres tanto seguirase bosquexando o nacemento dunha nova nación. Algo que a ti, persoalmente, non che quita o sono: as nacións constrúense. Para que unha nación exista só é necesario que a maioría da súa poboación síntase cómoda e actúe de forma natural ante os símbolos e os discursos de identidade colectiva. En palabras do politicólogo chantadino Xaime Subiela[1]: “A nación ten que ver coa vontade e, por tanto, coa dimensión subxectiva das persoas que atribúen significado político a unha identidade cultural, e tamén é un feito social, se o comprendemos no sentido de E. Durkheim como obxectivación das relacións sociais”. Sexa por reacción fronte aos anti-discursos, sexa por sentimento de pertenza a unha terra, sexa polo que sexa. É un movemento incesante na historia. Nacións que nacen. Nacións que morren. Nacións que medran ou diminúen.  A maioría de xente que se proclama cidadá do mundo, no fondo síntese parte dalgunha parte. Aínda que non sexa necesariamente da terra onde naceu, ou onde se criou. Quizá sexa o lugar onde coñeceu a aquela moza á que nunca poderá esquecer. Ou o país nórdico ao que emigrou recentemente por falta de oportunidades na “súa” terra e do que non pensa volver xamais. Cando a alguén lle preguntan de onde é, case ninguén responde de ningunha parte. Tampouco responde “europeo” (esa gran estafa de irmandade que nos venderon), salvo, quizá, os españois de viaxe nos EEUU para que non os confundan con mexicanos. En todo caso, non entendo que ninguén se poida opoñer ao nacemento dunha nova nación, facendo desa oposición, mesmo, un modo de vida. A non ser que teña intereses dalgún tipo no contrario ou o nacionalismo impreso no seu marco vital sexa claramente de signo oposto. No meu caso persoal, se amencese nun novo Estado, tería exactamente os mesmos problemas e os mesmos motivos polos que seguir loitando contra as inxustizas, a sociedade da acumulación e o consumo masivo, as finanzas carniceiras e o nepotismo das familias instaladas na súa, agora, remodelada torre de marfil. Nada novo, pois.

Así que os soños de slow life serán só iso. Un soño. Ou dous. Nada máis. Unha opción estritamente persoal na medida do posible. Polo menos ata que se acabe o petróleo e teñamos que vivir unha slow life desconcertante por collóns. Algo que non tardará en suceder e para o que as persoas de occidente non estamos preparadas. Pero como ese é un pensamento arrepiante de máis para telo en consideración, ocorrerá como coa morte: con non falar dela…

Pola miña banda, vou deixar de escribir, voume erguer desta finísima e branquísima area e darme un mergullo nestas augas transparentes de cor turquesa antes de que o exceso de sol acabe de me amolecer os miolos.

[1] Para qué nos serve Galiza? Xaime Subiela. Editorial Galaxia. 2013

Gostouche?:

Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *