Samaín

Chega o Samaín. A noite que vai do derradeiro día do mes de outono ao primeiro día do mes de santos, a asemblea da fin do verán, cando o tempo e o espazo confúndense co fuscallo e ábrese a barreira da raia entre vivos e mortos, para encetar un tempo de comuñón cos espíritos dos defuntos. O tempo de gardar as armas, poñer as caveiras dos vencidos na cima dos valados, cunha luz no interior, e entrar de cheo na metade escura do ano, o aninovo celta.

Houbo que agardar á chegada das cabazas de América para trocar os cranios polas cucurbitáceas valeiras e mesturar a festa orixinal coa cristiá Halloween (All Hallow’s Een ou vixilia de tódolos santos), malia que haxa bispos que esquezan a orixe dese nome na universalización da festa polo papa Gregorio IV e o satanicen (“tal festa non ten nada que ver coa visión cristiá da vida e da morte e o feito de que se celebre tan preto da festa de tódolos santos é un risco de desnaturalizar a mensaxe espiritual da fe cristiá” din Monseñor Cesare Nosiglia e máis o arcebispo Aaron Hostetter). Eles aprópianse das festas e dos santuarios que existían cando chegaron. E após dálles un ataque de amnesia.

A longa noite de pedra, con parada militar e baixo palio, case que remata coa tradición pero as aldeas, conservadoras como son, mantivérona, malvivindo, igual que fixeron coa lingua ou coas fachas do solsticio de verán. Despois foi Rafael López Loureiro quen acendeu a faísca que nos levou a erguer a bandeira do far west europeo fronte á moda estadounidense do Halloween, nunha viaxe de ida e volta de tradición, mercantilizada alí e recuperada acó con orgullo polas novas xeracións galegas.

Malia que os telexornais seguirán a falar do Halloween (empurrados polos ingresos derivados da publicidade das grandes áreas comerciais) o Samaín, mesturado co Magosto e coa festa relixiosa dos defuntos, supón unha nova/vella forma de conmemoración do equinoccio de outono que coido importante neste século XXI: por unha banda ten unha face pedagóxica para os cativos, no sentido de os habituar, dun xeito festivo, á natureza e os seus ritmos vitais, e pola outra supón unha barreira de resistencia fronte á globalización cultural e comercial dos Estados Unidos que precisa dun tipo uniforme de consumidor ao que poder hipnotizar cunha soa mensaxe publicitaria.

Ogallá a recuperasen tamén, se non o teñen feito xa, nas áreas da Península Ibérica onde o Samaín tamén foi tradición: o norte de Portugal, Asturias, Salamanca, Cáceres, Burgos, Madrid, Guadalajara, Cuenca, Zaragoza e Huesca. Ogallá a festa dos guerreiros celtas lle comese o terreo á festa dos quincalleiros ianquis e se espallase pola Europa que comparte ese pouso, esa raigaña común. Ogallá os políticos europeos, cando falan da tradición cristiá común (esquecendo aos europeos musulmáns, por exemplo), lembrasen que hai outras tradicións previas que tamén “fan” Europa e que son tanto ou máis dignas de respecto e, por riba, máis nosas que os inventos que veñen de alén do Atlántico.

Non é #Halloween; é #Samaín.

Gostouche?:

Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *