Revólver

Sobre os cincuenta charcos de sangue alzouse a voz, aguda e prepotente, dos sucesores de Smith & Weson: «Algo estaremos a facer ben para subir cero coma dous puntos (por cadáver) no mercado».

Ela deixouse caer sobre o sofá. Quixo apagar o televisor, pero non era capaz de dar co mando a distancia. Nin sequera de buscalo. As preguntas apiñábanse xusto detrás dos seus ollos, apertando con forza sobre os lacrimais, superpoñéndose unhas sobre outras ata perder o seu sentido, se é que tiñan algún sentido. De cando en vez algunha chegaba enteira. «Que fixen mal?» A súa sobriedade, a súa parquedade en palabras, mantíñaa con vida ata derramarse pola fazula en forma de líquido salgado. Outras, máis longas e complexas, chegaban goteando ata o peito sen tan sequera enunciarse.

O caso é que doían. Doían tras os ollos, no peito e no estómago. Estalaban nas tempas, rebentaban na caluga. Paralizaban as mans e a fala, a pesar de manter a boca aberta no xesto que chamamos de estupor. As imaxes de ambulancias nun recadro, a cara estúpida do presentador a pé de rúa noutro (máis preocupado da súa imaxe pública que da terríbel historia que estaba a narrar), as súas palabras inaudibles pero coñecidas, a cinta vermella de texto correndo pola pantalla de dereita a esquerda, xuntábanse con imaxes interiores de recordos nunha mestura obscena máis propia dunha película de terror.

«Que fixen mal? En que momento aquel neno risoño converteuse nun espectáculo televisivo? Como non me decatei?»

Sobre os cincuenta charcos de sangue alzouse a voz, aguda e prepotente, dos sucesores de Smith & Weson: «Se todas e cada unha das persoas que bailaban naquel local levasen un revólver ao cinto e unha canana con balas cruzada sobre o peito, tivese morto moita menos xente».

Levantouse e foi cara á cociña para buscar un vaso de auga. A dor no peito era lacerante. Custáballe camiñar. Mesmo ver por onde ía dentro daquel minúsculo apartamento. Ao abrir a billa viu con claridade o que saía dela: odio. Por cada pinga de amor que ela puxo, miles de pingas de odio fóranse pousando sobre o corpo daquel neno. Por cada xesto de agarimo, miles de xestos de desdén e desprezo. Por cada pinga de vida, miles de risas pola morte allea. «Desa auga non beberei, aínda que morra de sede

Sobre os cincuenta charcos de sangue alzouse, unha vez máis, a voz aguda e prepotente dos sucesores de Smith & Weson, amplificada mil veces polo eco mediático.

Gostouche?:

Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *