O cociñeiro

Cando o, varias veces, premiado cociñeiro leu o xornal, interpretouno como un sinal. Aquel retrato aparecía alí, en primeira páxina, o mesmo día en que lle roubaran unha roda da bicicleta. Se ese suceso non ocorrese, xamais se tería desprazado ao traballo en taxi, xamais tería a oportunidade de ler aquel diario gratuíto esquecido no asento traseiro e non se tería sometido a aquela inmensa rifa, con ameaza de despedimento incluída.

A pesar de que o seu noivo e o seu círculo de amizades lembrábanlle, con regularidade, que das súas mans saía arte, el sentíase mal consigo mesmo por dedicar a súa vida a elaborar pratos delicadísimos para uns poucos padais privilexiados. Por tanto considerou, mentres vestía o uniforme, que non podía ser casual que nun mesmo día coincidise o roubo da roda, a aparición do retrato en primeira páxina e o cumio da súa carraxe persoal para coa sofisticadísima vida que levaba.

Saíu ao canellón posterior do restaurante e marcou o número do seu ancián pai apoiado nun colector de lixo. «Ola. Vin o teu retrato no xornal». Alén só se oía unha dificultosa (e quizá sorprendida) respiración. «Só dime se vos apetece que vos veña ver». Entón unha voz pausada respondeu: «en todos estes anos esta non deixou de ser a túa casa. Non che compre invitación».

Tomou o primeiro autobús de liña cara á vila. Aínda escoitaba o eco da voz indignada de quen pouco antes pretendíao botar, dicíndolle que non se podía largar polas boas. «Hai unhas normas e ti tes un compromiso con esta empresa». As paisaxes eran coñecidas pero non familiares. Só percorrera aquel traxecto unha vez e en sentido inverso. Pensou que os pequenos cambios, para alguén que vive decote nun lugar, pasan desapercibidos, mentres que uns poucos anos de ausencia poden converter ese sitio en algo irrecoñecible. Con todo desdíxose ao chegar. Un comercio novo, unhas capas de pintura, un empedrado diferente, non cambiaban en absoluto a identidade daquel lugar nin a fisionomía que gardaba nos seus recordos.

Camiñou amodo cara á casa, respirando lentamente hálitos de memoria olfactiva. Aínda quedaba alguén con animais. As Hortensias da señora Rosa refulxían. Seguía en funcionamento a confeitaría.

Detívose ante o escaparate. Os mesmos croissants. Os confeitos de pasta follada con crema. Os de améndoa. Os bolos de azucre queimado. E o pan, cuxo aroma chegaba ata a mesma praza do concello onde se apeou do autobús.

Ao soar a campaíña, catro pálpebras cansas erguéronse cara á porta. E dous sorrisos simultáneos debuxáronse naquelas caras engurradas. Ambos saíron de detrás do mostrador para abrazalo. Sentiu a forza do agarimo percorrendo electricamente o seu corpo. Un agarimo cuxa existencia esquecera.

«Vin para ficar. Se me queredes aquí». «E o teu traballo?», preguntou a nai entrando tras o mostrador. «Unha fábrica de fume. Espero que me saibades perdoar». Non puido terminar de pronunciar a última palabra. O pai puxo unha man en cada un dos seus ombreiros e fitándoo aos ollos interrompeuno: «Os nosos silencios nunca te xulgaron. Só eran a forma de che dicir que tiñas que te probar a ti mesmo, equivocarte e volverte equivocar. Sempre soubemos que eras un mozo sensible que apreciaba mellor que ninguén os matices».

A nai saíu de detrás do mostrador cun boliño de améndoa nas mans. O seu preferido de sempre, con aquel lixeiro matiz de anís e de canela, case imperceptible para o resto dos paisanos, que evocaba o recordo, unicamente, das historias doces.

«E o do xornal?». «Nin caso. Pasou un xornalista por diante da tenda. Devorou uns boliños coma quen leva meses sen comer e empeñouse en me facer unha foto. Dixo varias veces que isto era auténtico. Despois saíu esa reportaxe. Todo inventado. Todo vaidade».

O cociñeiro pensou entón que tan van non fora que a reportaxe se tivese publicado o mesmo día en que lle roubaran a roda da bicicleta.

Gostouche?:

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *