Nada

Unha muller viaxa en tren, de volta ao seu domicilio, e o home sentado ao carón dela pregúntalle:

—Apetécelle que lle conte a miña vida?

—Xa que insiste tanto —di ela sen deixar de ollar como os postes de electricidade móvense cara a atrás a maior velocidade que os campos nos que están cravados.

—Pois xa está.

—Non me contou nada.

—Exactamente. Toda a miña vida resúmese en nada.

A muller remove o corpo no asento e abrázase a si mesma, refuxiándose na recoñecible calidez das solapas do abrigo. Só entón mírao con tenra indiferenza para encontrarse co sorriso bobo do seu interlocutor.

—Algo terá habido. Algunha anécdota. Algún amor. Soños de infancia. Algo.

—Por suposto. Quería ser un grande avogado, como o xefe de Ally McBeal, ter un Jaguar e casar cunha muller rica que me mantivese. E conseguino todo. Licencieime en dereito cum laude. Casei coa rica herdeira máis guapa da facultade. E o meu sogro entregounos as chaves dun Jaguar como regalo de vodas. Fin.

—E considera que todo iso é nada.

—Así é. Nada. A total ausencia de algo. O baleiro. A sensación de me sentir atrapado nunha mala ópera, representada por afeccionados sen dotes para o canto, na que un interpreta o papel de infausto Fausto. Nunca sentiu algo parecido? Querer algo con loucura e aborrecelo unha vez o conseguiu?

—Non me fale de loucura.

—Pois é, xustamente, do que lle quería falar.

A muller reméxese incómoda no asento e volve apoiar a cabeza na fiestra ollando cara ao exterior.

—Acabo de pechar ó meu marido. Xa tiven loucura abondo por un tempo.

—Síntoo. Non era a miña intención ser indiscreto. Non obstante eu referíame a outro tipo de loucura. En realidade, á loucura en plural. Ao que se coñece como facer toleadas. Apetécelle?

—En que está a pensar? —di a muller sen se volver.

—En nada. Esperaba que vostede me fixese unha proposta. Se a miña vida foi nada é, precisamente, pola miña total carencia de imaxinación.

—E de puntaría. Non acertou en absoluto coa persoa axeitada.

—Teño unha idea. Ve ó revisor? Poderiamos simular que non levamos billete e cando estea preto abondo erguernos e fuxir polos corredores. Pecharnos nun lavabo. Facer o amor mentres el aporrea a porta e despois, unha vez saciados ambos os dous, saír como se nada e mostrarlle os nosos billetes cun sorriso. Non sería unha toleada deliciosa? Que lle parece?

—Paréceme que non é mal guión para unha curtametraxe.

Permanecen calados, coas miradas fixas no revisor que se achega lentamente, para en cada grupo de asentos, colle o billete, mírao detidamente por enriba dos seus lentes de ler, introdúceo nunha máquina e devólveo cun grazas sen cambiar o ricto da súa cara. Ata que chega á súa altura.

—Billetes, por favor.

Ambos os dous sacan cadanseu billete. Do peto interior da americana gris el, do bolso de pel marrón ela, e achégano ao revisor que repite, exactamente, os mesmos xestos de sempre.

Gostouche?:

Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *