Godmorgon

Así que un simple armario de baño chámase Godmorgon. Agora o máis parecido a vivir unha aventura consiste en facer ti mesmo un moble. Benvido á República independente da túa casa! Que frase me dixo onte o carpinteiro cando o atopei no meu paseo polo parque? Recoñecemos máis logos que tipos de flores e máis slogans que poemas. Cando lle dixen que os meus fillos me regalaran un Godmorgon polo meu aniversario puxo cara de resignación e explicoume o declive e caída do seu pequeno taller. Sinxelamente asfixiáronme, dixo. E contra isto non se pode loitar porque contan coa publicidade: a arma literaria deste sistema Atila no que vivimos. Caíches en que a linguaxe dos publicistas é unha linguaxe de guerra? Campaña, bombardeo, arsenal, impacto, branco, cebo, explosión de ofertas… O inimigo é o consumidor: trátase de desarmalo e facelo prisioneiro. E xa caemos. Con que facilidade nos chamamos a nós mesmos consumidores. Un tipo lúcido o carpinteiro.

Vexamos. Repaso. Teño os trinta e cinco parafusos de oito clases diferentes. As cincuenta e seis xuntas de nove clases diferentes. A chave esta para dar voltas e que serve para todo. Desaparafusador, lapis e martelo. E as madeiras que non son madeira, que son de cartón prensado, apoiadas na parede. Ten toda a pinta dun campo de batalla antes da batalla, cos soldadiños en formación. O que non teño é alguén que me axude a montalo como explica o debuxo: deixa moi claro, riscándome, que está prohibido montalo só. Isto é como volver á escola. Trátannos coma nenos, seguramente porque agora xa é o que somos. Como os meus. Roldando a trintena e non teñen imaxinación abondo como para me regalar un libro ou unha gravata. Tiñan que me regalar un Godmorgon.

Pero o que lles toca vivir non é doado. Os pobres teñen que pasar o día preocupados con mil historias. Non teñen aqueles minutos fumando un cigarro na terraza (porque fixemos chegar a prohibición de fumar aos fogares) que te permiten deixar navegar o cerebro alá onde queira ou o vento o leve. A iso nós chamabámoslle voar. Pero tanto dá. Non teñen eses minutos porque sempre han estar ocupados. Xa dicían de pequenos que se aburrían. De nada serviu que eu lles dixese que era bo aburrirse de cando en vez. Porque o que di un pai, ou unha nai, non vale para nada se a sociedade onde vives non o acompaña con feitos. E o feito é que todo o mundo vai de bólido, como as formigas cando pasas un pé e rompes a fila, sen saber con certeza por que ou cara onde. Os meus fillos non habían de ser unha excepción. O sistema Atila, como di o carpinteiro, pasou o pé e rompeulles a fila.

Agora toca poñer estas tres madeiras no chan formando unha hache e introducir estes espárragos de plástico, que imitan madeira, nos dous buratos laterais da do medio. Cumprirame o martelo.

A Laura desculpaba aos rapaces. Dicía que os nenos teñen que se divertir, que xa virá a idade adulta para aburrirse. Ela era o optimismo personificado. Mesmo cando a súa maldita enfermidade dexenerativa xa non lle permitía comer pola boca e levaba aquela sonda directa ao estómago, pedíanos con xestos, porque a enfermidade tampouco a deixaba falar, unha xiringa de cava para inxectala na sonda e poñerse un pouco achispada. Pouco tempo pasou dende isto ata que empezou a pedirnos a eutanasia, cando tivo a terrible certeza de que morrería asfixiada. Facíao escribindo co dedo índice da man dereita enriba da man esquerda. Letra a letra. E-u-t-a-n-a-s-i-a. Entón deixaba caer a cabeza e pechaba os ollos sabendo que non fariamos o que pedía.

Pero os médicos e as enfermeiras, malia que se podían meter nunha lea, a pesar da xente amontoada en urxencias por falta de persoal, portáronse ben. Prepararon aquel cuarto para ela soa, deixáronnos estar xuntos todo o serán e ao solpor preguntáronnos se xa estabamos listos e se queriamos un cura. Cando os rapaces dixeron que si estabamos listos, aínda que era mentira, e que non queriamos un cura, subiron a roda da máquina da morfina e nuns minutos deixounos, coa serenidade que tivera toda a vida, case sen que nos decatásemos de que parara de respirar.

Pam! Xa machuquei un dedo. Agora só teño ganas de chorar. E aquí estou, sentado no chan fronte ao campo de batalla de parafusos e madeiras do Godmorgon este. Redecora a túa vida, din. Que vida? Pois xa o montarei mañá cando volva do meu paseo co carpinteiro. Ou o mes que vén. Mentres estea listo para a visita dos meus fillos no Nadal…

 

Gostouche?:

Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *