Eu

Vas dando tombos de maneira errática sobre a corda frouxa dunha pluma en desuso. Miraches cara embaixo, sabendo que non o terías que ter feito, e viches o rostro aterrador da nada.

Crees ter unha meta pero en ningún momento te detiveches a mirar onde está atado o extremo oposto do cable polo que crees camiñar.

Porque a verdade é que estás quedo, falándolle ao vento que arrola a corda de lado; a un aguia que planea ó teu redor mirándote con ollos incrédulos; ao eco, o único que te quere oír (pois esa é a razón da súa existencia); a ti mesmo, o gran teorizador que non necesita orellas (pois todo o que ten que oír escóitao directamente desde o seu interior).

Sabes perfectamente que a esencia está debaixo de todo o aparato de roupaxes, armaduras e pesados tomos teorizantes. Sabes que canto máis pretendes explicar a realidade, máis te afastas dela. Sabes que cada palabra de máis é unha nova lápida sobre todas e cada unha das lápidas da súa sepultura. E sabes, tamén, que unha vez sepulta é moi difícil, por non dicir imposible, chegar de novo a ela. A non ser, quizá, que te convertas en espírito (ou, para o caso, en verme) e penetres a terra axilmente ata chegar a ela. Sabes que para iso hai que morrer. Ou matar.

Matar a todos os eus que te anulan e te envelenan lentamente. Aos que amordazan coa súa man esa boca interior que leva tanto tempo enmudecida. Aos que che instalaron caixas rexistradoras, hipotecas, bonos, propiedades e libros de contabilidade. Aos que te repiten a diario, insistentemente, a palabra resignación. Aos que che din que xa non tes idade para iso.

Sábelo. Sabes que para iso tes que matar. Pero atenázate o medo. E non é o medo a que rompa esa liña recta que a duras penas te sostén. Non é o medo ao ataque desa aguia curiosa. Non é o medo a que o eco che volva palabras que non queres oír. Nin sequera é o medo a que tras a néboa se revele, como verdade incontestable, que o cable que che arrola non está fixado a ningún sitio.

Non. O que te aterroriza, en realidade, é que a base de matar eus, ao final te decates de que non queda dentro de ti ningún eu que pague a pena.

Gostouche?:

Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *