Contradecindo a Atxaga

(Para reescribir un conto de Bernardo Atxaga contradecindo a Bernardo Atxaga)

Se queres escribir un conto, empeza escribindo isto: para escribir un conto hei de aparecer nel. Sei que é unha obviedade, pero hai que tela moi presente. En vez diso, poderías empezar escribindo “Nun lugar da Mancha” e non estaría mal se o teu desexo consistise en escribir unha crónica de viaxes. Doutro modo, estarías a ensuciar o teu propio eu, pois, aínda que as palabras son de todos e de ninguén, hai ese algo na elección delas, da promiscuidade con que as mesturamos, da orde que lles esiximos, que lles dá algo de nós mesmos e que en ocasións as volve identificables: estas palabras son de Bernardo Atxaga, esas de Cortázar, esas outras de Cunqueiro, aquelas de Calvino. As túas, de ti mesmo.

Aquí diante tes o teu agora, o teu presente, en forma de papel (real ou virtual). Alí ao fondo está a morte, pero non teñas medo. Á fin e ao cabo disposte a relatar o que será un anaquiño de eternidade, a estampar sobre o papel un anaco da alma dese arcanxo ferido que navega polos ríos das túas veas ou unha marca do corno dese trasno que incendia a diario o bordel da túa pel. O que queiras. Tes tempo. Todo o que sexa necesario. Unha vida. Ou máis se es capaz de conectar cunha médium que revele, ao ditado, o final da túa obra inacabada.

En todo caso, non cometas o erro de utilizar un reloxo, aínda que sexa de cociña, de cuco ou de area, para medir o tempo. Nin sequera un calendario. Se o consideras inevitable, porque non desexas renunciar a unhas horas de sono reparador, déixate guiar polo sol. Pero se podes evitalo, dorme só cando te sintas esgotado e deixa que o sol e a terra sigan dando voltas alleos a ti, alleo ti ao seu devir. Pois o teu tempo é o tempo da túa obra; o que necesites para completala.

Por outra parte, non creas que un lugar é máis apropiado para escribir que calquera outro. Un cuarto (perdoa Virxinia Woolf) é tan bo lugar como un estudo, un balcón, un parque ou un descampado. Cando de verdade aparezas no conto, aínda que non sexas consciente diso, desaparecerá o escenario en que te atopas e no seu lugar vivirás no mundo que estás a crear. Porque para escribir un conto has de aparecer nel.

Utiliza unha biblia ou calquera volume que teña o ancho de lombo axeitado para corrixir o desnivel da cadeira na que te sentas. É importante estar cómodos se nos imos pasar unha vida escribindo. A continuación colle un xornal, canto máis amarelo e prosaico mellor, pecha os ollos e ábreo por calquera lugar esmagando a punta do dedo contra a súa superficie. Anota a palabra que sinalaches. Fiestra. Repite a operación para buscar unha Eva que acompañe a ese Adán recén encontrado. E a elixida é auga. Unha palabra magnífica e refrescante. Agora a traballar. (Todo empezou cando, secando a auga que se deslizaba polo interior da ventá a causa dunha masilla envellecida, soou un trono enxordecedor).

Ves? Non é tan difícil. Podes facer unha bóla co xornal e tiralo á papeleira ou gardalo para envolver bocadillos. Dá igual porque xa non che será útil. A partir de agora todo vai fluír como o mercurio no termómetro. (Mirei cara a fóra porque non vira lóstrego ningún. No exterior un cadelo desmedado azorraba pola lama, baixo a densa chuvia, un obxecto máis grande ca el. Non dando crédito ao que vía, convencida de que se trataba dun manequín do escaparate do final da rúa, forcei a vista para me asegurar de que o herborista non me cambiara o té verde por outra planta. A xulgar polas uñas pintadas, visibles a pesar do bulleiro, tratábase dun brazo de muller).

Agora xa nin me escoitas. Xa desapareceu o espazo en que te atopas. O tempo que pasa xa non é o teu, senón o da túa historia. Xa estás dentro. (Deixei o trapo baixo a ventá, absorbendo a auga, e chamei ó 112 intentando, en van, explicar o que vira. A señorita que descolgou, sumamente alterada, non me deixou falar. “Mordeuna o cadelo? Pois chame a protección de animais“. Toda a policía da cidade, tras un falido atentado con bomba no que unicamente morreu a terrorista, estaba demasiado ocupada buscando un brazo que non aparecía por ningures. “É algo importante e non estamos para parvadas“. A continuación colgou e eu sorrín coa satisfacción do deber cumprido).

Xa está. Iso é todo. A partir de agora sentiraste forzado a asasinar adxectivos, a suprimir comas, a borrar da túa pequena eternidade frases enteiras, a condenar palabras ao esquecemento. Tes todo o tempo para acoutar o espazo. Agora poderás dicir: rematei a miña obra en (pon aquí o tempo), a sabendas de que estarás a mentir, de que a túa obra estará sempre inacabada porque sempre —SEMPRE— lle sacarás algún defecto; algo que non estará conforme co ti que es nese momento.

Lic. Creative Commons – CC by-nc-nd – Amador Castro Moure

Gostouche?:

Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *