Cidade Olimpo

Lento -como a vida ás veces-, pérdome na inconsciencia do meu paso, pesado, monótono, negro, ata mesturarme coa noite, querendo á noite por amante mentres o sol non nos separe.
Xoana xa dorme o sono etílico cando camiño xunto ao seu apartamento de cartóns. O seu marido nunca lle pasou a pensión despois do divorcio. E o banco executou a hipoteca botándoa á rúa. A única parede de pedra do apartamento é a antiga entrada a un teatro abandonado. O mobiliario consiste en bolsas de lixo cheas de trapos que Xoana nunca viu. Abóndalle con saber que esas son as súas pertenzas. A carón dela, mirando por unha xanela sen marco nin cristais, os ollazos de carbón do seu fillo Pedro miran, curiosos, as luces dos edificios altos que hai ao lonxe. Aos seus oito anos, dóenlle os xeonllos de tanto entrar e saír dos colectores e a súa nai malla nel porque está demasiado canso para ir á présa.
Lento, como a vida ás veces, continúo camiñando ata me atopar nos dominios de Basilio. Ninguén sabe o seu verdadeiro nome. O alcume púxollo Esteban Maravillas porque era o único negro que coñecera antes de perder a vista. Feito un nobelo no saco de durmir que trouxo de África, é o único obxecto que podería lembrarlle os seus soños de progreso e liberdade. Pero Basilio xa non lembra nada. Os seus soños adquiriron a dureza do metal que busca cada día. Quilómetros de ruta a cambio duns metros de cable, ou uns quilos de ferro, cos que poder comprar a sensación de benestar en forma de tetra-brik. Ás veces Xoana permítelle entrar no seu apartamento e compartir colchón, pero ten que marchar en canto remata o acto.
A inconsciencia do meu paso, pesado e monótono, lévame cara á parte traseira do Hilton. Alí onde a inmundicia das cociñas e as habitacións excrétase por unhas sucias portas de metal cara a unha escura quella. Montañas de brandas e negras bolsas de plástico, cubrindo e rodeando uns colectores insuficientes, nas que unha manda humana rebusca algo con que aplacar a fame que golpea as súas tempas. No chan van repartindo os seus achados a partes iguais. Carne caducada onte, leite quizais metamorfoseada en iogur, froita golpeada, medio podre ou que non ten a beleza necesaria.
A noite é diáfana, brillante. Hoxe hai máis estrelas que de costume. A lúa mingua. Nunha quella de terra, baixo o único farol de amarelenta luz intermitente, xogan meniños e meniñas cunha pelota rebentada. As súas nais, sentadas en vellas cadeiras, pelan feixóns verdes que van depositando nunha cunca común mentres charlan e rin. Ningunha ten marido. Marchou, está no cárcere ou levouno o cabalo. Pola mañá irán aos arredores do Lidl. Unha delas axeonllarase nunha esquina coa man estendida para pedir. Outra, un pouco máis alá, venderá bolsiñas de allos por un euro. A terceira estenderá a súa mostraxe de bragas e suxeitadores nas escaleiras da porta lateral. Cando remate o día poñerán en común o que saquen e volverán sentarse a pelar feixóns verdes.
Chego aos confíns do barrio. Esteban Maravillas, ao que todo o mundo chama Estivi, toca un vello tango lunfardo, na súa pianola desafinada, baixo o teito descascado do seu minúsculo apartamento. Ten as fiestras abertas. Na rúa, case todas as prostitutas son nixerianas de idade indefinida, aínda que creo que máis dunha tería que estar no colexio. Hai liorta. Todas ao unísono rodean e berran un home. Unha dálle golpes co bolso ata conseguir que marche correndo. O abusador expulsado de Cidade Oniria, unha cidade chea de historias onde ninguén soña con ser enxeñeiro, médico, avogado ou calquera outra cousa; un lugar onde os soños consisten en conseguir uns poucos cartos que che permitan chegar ata mañá.
Cruzo a ancha avenida, a fronteira natural onde o tráfico sempre está parado. Un clown arxentino, montado nun monociclo, distrae con torpes malabarismos os irados condutores. Sempre ri. E sempre dá os bos días ou as boas noites; especialmente aos que, ao pasar a carón del, chámanlle piolloso antes de subir a xanela.
Ao outro lado, en Cidade Olimpo, os edificios teñen outro aire. Locais que venden todo tipo de mercadorías van pechando as súas pálpebras metálicas. Os bares de deseño acollen un bulicio de xente, sobre todo nas terrazas. Un home redondo e bronceado, sentado ante unha cervexa en copa xeada, tapa o lado dereito da súa cara cun Smartphone de moitas polgadas que non lle impide falar a berros.
— O piso? Un choio. Só 2.000 euros ao mes! Pódelo crer?
Entre edificio e edificio hai zonas arboradas e xardíns con céspede dun verde que, de día, fai dano aos ollos. No centro dunha zona axardinada, unha estatua mexa auga fresca sobre unha pila de mármore.
— Tráeme ao teu famento, ao teu tirado, ao teu pobre —di a estatua mollando os pantalóns coa risa—, vou mexar neles.
Paso xunto a unha fileira de colectores. Gris, marrón, azul, amarelo, verde. Xunto ao azul, no chan, hai unha bolsa de plástico chea de libros. Alguén cambiou a cor da parede e estes xa non decoraban ben. Na parte superior asoma o lombo dun algo máis grande do habitual. É un libro de astronomía con láminas a toda cor dos planetas do sistema solar e dalgunhas constelacións de estrelas.
E lembro á Estrela, a miña compañeira, anos atrás, chea de forza e de desexos, cando abandonaba o seu brazo á miña sorte, mestre na arte de correr e descorrer as cortinas da vida cada vez que, co aceiro, traspasaba miles de células polo xusto centro xeométrico do seu núcleo para chegar á esencia plasmática onde se mesturaban aceiro, sangue e heroína nunha comuñón dificilmente comparábel a calquera outro acto ou entreacto do teatro vital.
Aquel último día, un máis dun número indefinido de días, espertei con resaca tras mesturar o líquido da xiringa e os líquidos corporais no que ía ser o último rito da nosa relixión privada. Lembro que tiña frío e calor, fame e dor. Estrela estaba ao meu lado máis branca que as sabas. Tan preto e tan ausente. Ausente da vida. A vida ausente dela. A xiringa, a medio baleirar, aínda penduraba do seu brazo. Quixen chorar pero o que fixen, en cambio, foi coller aquela xiringa e introducila no meu brazo, aínda sabendo que non tiña dereito a ser sangue do seu sangue. Pero, traidor á fin, daquela non sabía de moral de vivos cando eu era un morto vivente. Despois pasei unha tempada mirando ós pés. William Burroughs fíxome un retrato.
O retorno ao pasado sempre me concede o beneficio da dúbida para comigo mesmo. A noite ten o beneficio engadido da soidade case absoluta. Só o eco afastado das sirenas anuncia, como nun segredo a voces murmurado nun velorio, que a vida continúa para os que viaxan nela.
Collo a bolsa de libros pensando en lla levar a Pedro. Pode que lle guste o libro de astronomía. Pode que mirándoo quede absorto, soñando con que un día poderá voar ás estrelas e desaparecer para sempre deste barrio. Pode. Pode que confunda as estrelas coas luces dos edificios que ve dende o seu apartamento de cartón. En todo caso el e Xoana poderán vender toda a bolsa nunha libraría de vello e gañar unhas moedas. Pode que o celebren con Basilio. Pode que Estivi toque unha canción alegre na pianola e as prostitutas nixerianas, ao oíla, esquezan os maos tratos cotiáns.
Pero iso será mañá. Hoxe pérdome na inconsciencia do meu paso, lento —como a vida ás veces—, pesado, monótono, negro, ata mesturarme coa noite, querendo á noite por amante mentres o sol non nos separe.

Gostouche?:

Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *