Ás veces eu tamén penso lagoas

(á miña tía Elena)

 

Andaba eu mergullado
no saco das palabras. Somerxido
na procura dunha desas
que te fan sentir máis importante.

Non lembro agora ben cal era,
igual que entón non a atopaba.
Unha que dicía amor sen nomealo,
ou desgraza, soidade, afastamento…

E ti dixeches:
ás veces eu tamén penso lagoas.

Riches. Chorei. Apertáchesme a man.

Por un cativo intre,
peiteados pola airexa
no patio carcerario da túa residencia,
fixémonos irmáns no esquecemento.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.