Abdul

Agostinho é un mozo portugués. Traballa para unha empresa que se dedica ao desenvolvemento de software para gobernos. Cousas como dixitalización de censos ou xestión de embaixadas. Por iso estivo vivindo en Angola, Mozambique e, ultimamente, en Timor Leste.

Alí coñeceu á Luh. Unha balinesa xorda que lle roubou o corazón co seu sorriso. Á semana de se coñecer xa estaban a vivir xuntos, prodigándose amor todas as horas do día que lle podían roubar ao traballo.

Ao pouco tempo recibiron unha visita da policía. Á familia de Luh, en Bali, chegáranlle noticias sobre a súa filla e queríanse asegurar de que eran certas: que a súa filla non estaba a vivir en pecado cun infiel. Agostinho estaba indignado por esa intromisión da familia e das autoridades no seu amor. Non podía crer o que estaba a vivir. Con todo, lonxe de se deixar levar pola ira, preguntou que era o que podía facer para solucionar esa situación.

Así foi como Agostinho, agora Abdul, realizou o proceso de se converter ao Islam e casou coa Luh. A vida era marabillosa e os problemas afastáronse con bastante facilidade.

Ao pouco tempo, finalizado o proxecto para o que fora a Timor, ó Agostinho ofrecéronlle a posibilidade de traballar para a embaixada portuguesa en París. Bo soldo, residencia nun bo barrio e coche. A Luh aceptou, tras algunhas dúbidas iniciais, pensando que non lle sería difícil atopar traballo en París como profesora de nenos e nenas xordos. De feito estaba disposta a seguir ó Abdul alá onde el fose.

En París fixeron amigos doadamente. Empezaron con compañeiras da embaixada e da escola especial onde traballaba Luh. Logo engadíronse os amigos das amigas, e as amigas dos amigos, creándose un bonito grupo de mozas e mozos de humor ledo e e un aire un tanto bohemio: Michelle (enfermeira sen fronteiras e colaboradora na escola onde traballaba Luh), Nohemí (a moreniña estudante californiana), Manuel (o informático da embaixada) e Sophie (filósofa traballando de caixeira nun Carrefour). Saían a ver exposicións, ao cinema ou a tomar algo. Sobre todo a tomar algo. Os faladoiros encantábanlles e todos procuraban falar amodo e cara á Luh para que ela non se perdese. Falaban de todo, pero ultimamente preocupáballes o tema do  Oriente Medio e a intervención militar francesa en Siria. Michelle contou a historia que sucedera ese mesmo día en Beirut: despois dun atentado suicida xunto a unha mesquita, onde morreran 50 persoas e máis de 200 resultaran feridas, un home viu a alguén correndo polo outeiro mentres berraba Allahu akbar. Deixou aos fillos a cargo da súa muller e foi tras el, derrubándoo mentres aquel facía estalar os seus explosivos lonxe da multitude. Ese acto heroico salvou a vida de centos de persoas a conta da súa propia. A Luh facía especial fincapé en que as principais vítimas, tanto de Daesh, como dos bombardeos occidentais, eran os propios musulmáns. Abdul mirábaa sorrinte. Efectivamente, era feliz.

O venres 13 de novembro quedaron co grupo no bar Le Carillon, xunto á canle Saint Martin. Como aínda non facía moito frío, preferiron ficar na terraza, en parte pensando nos fumadores do grupo. Abdul e Luh eran os primeiros en chegar. Pediron dous viños tintos mentres esperaban ao resto. Cando o camareiro daba media volta para atender o pedido e eles aínda o miraban, chegaron a Michelle e máis a Nohemí colleitas da man. Xusto nese momento Abdul puido oír o renxer dos freos dun coche e, moi pouco despois, o que parecían petardos. Instintivamente berrou á Luh, sen que ela o escoitase nin lle lera os beizos, “AGÁCHATE”, colleuna dun brazo e tirou dela cara ao chan. Pero caeu coma un fardo. Xa non se movía e o seu vestido amarelo tinguiuse de vermello.

Abdul, xunguido á Luh nunha aperta, sen saber aínda que ocorría, ergueu a ollada. Diante del un raparigo empuñaba un fusil, disparando cara a calquera parte cos ollos inxectados en odio mentres berraba Allahu akbar. Desexou que unha bala lle atravesase o corazón para que este deixase de lle doer. Con todo, ao cabo de moito tempo de ruído arrepiante, o rapaz deixou de disparar, montou no coche e afastouse coa mesma velocidade con que aparecera.

Entón decatouse de que a Michelle e a Nohemí tamén caeran. Seguían collidas da man, os seus ollos sen vida mirando cara á lúa crecente.

E Abdul chorou e chorou e chorou e chorou ata secar por dentro.

Gostouche?:

Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *