Abdul II

Os seguintes días Abdul vagou sen rumbo polas rúas de París fuxindo do ruído, do fume, das persecucións, da lei marcial. De voces macabras con potentes altofalantes ditando o machote rumbo a seguir. C’est la guerre! Marchemos como homes cara á liberdade bombardeando as casas doutras Luh, doutras Nohemí, doutras Michelle. Doutras que nos quedan tan lonxe que nos importan unha merda.

Mulleres que caen, mulleres que sucumben baixo o peso de toneladas de bombas, lapidadas por bombas democráticas e civilizadas. Quen estea libre de pecado que tire a primeira bomba. Hai que as lapidar cos cascotes das ruínas das súas casas, antes de que os seus fillos se convertan en futuros suicidas. Hai que converter aos seus fillos en suicidas lapidando ás súas nais con bombas.

Abdul non pensaba, non entendía, non pretendía entender. Agostinho-Abdul non quería guerras, non quería bombas, non quería que ninguén morrese. Con todo era bombardeado, como o resto da humanidade, por un alude de palabras que eran ruído, bombas sónicas ocas de contido, cargadas de propaganda e de racismo. Se entre o seu círculo de amigas e amigos, tan diferentes, podíase falar de calquera cousa, debater calquera cuestión sen chegar aos puños, aos collóns, aos golpes no peito, por que non era posible o mesmo entre líderes de comunidades humanas, entre xornalistas, expertos, faladores, sacerdotes e pensadores? Seica non eran tan persoas humanas unhas como as outras? Seica os líderes non tiñan amores, humores, temores? Debilidades. Os sentimentos son debilidades. Esa era a conclusión. Non podemos mostrar as debilidades porque iso convértenos en febles aos ollos do inimigo.

Abdul non odiaba. Non entendía, pero tampouco odiaba. A súa dor era tan profunda que non deixaba lugar para o odio. A súa dor xurdía do estómago e irradiábase en ondas polo resto do seu corpo, expulsando calquera outro sentimento, calquera outro sentido. Os seus ollos non vían. Os seus oídos non oían (nin querían oír). A súa boca estaba seca (como todo el despois de chorar mares) e non notaba sabor algún excepto o vago recordo dos bicos de Luh (e isto último era máis un desexo que unha realidade).

Pasou á beira dun pequeno grupo de nenos e nenas, rindo e xogando distraídos. Pensou que quizais un día sería capaz de ver neles unha faísca de esperanza. Unha nai, ao pasar el, correu rapidamente a interpoñerse, a apartalos do seu camiño. Quizá a súa portuguesa pel morena activara naquela muller os resortes do medo, ou do odio, ou de ambos. Os altofalantes conseguían o seu target.

Os tambores de guerra seguirían tendo mans para tocalos. As bombas lapidarias seguirían tendo dedos que pulsasen o botón de lanzamento mentres as voces de quen ten voz seguisen soando ocas tras bágoas de colirio. Os puños e os collóns seguirían achaiando, violando, asoballando, lapidando os sorrisos das Luh, das Nohemí, das Michelle, das Aaminah, das Benazir e das Miriam polos séculos dos séculos.

Gostouche?:

Este post tamén está dispoñível en: Catalan Spanish

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *